domingo, 21 de marzo de 2010

Una de mis antiguas obras...


Éste sería mi proyecto para el Tate...¡¡¡sí!!! ¡¡¡Habéis leído bien, el TATE!!! Me contestara un sencillo e-mail y me subí a la parra, buffffffffffffffff... el T-A-T-E.

Tas enterao???

Fotos hechas por la magnífica Laura Ferro



Artista donde las haya: que si pintura, fotografía, teatro, cine... ¡¡¡Eres la mejor Laura!!!




Espero y, pues deseo, que todo te vaya bien con ese churri en tu tarraco de adopción.




Por akí todo bien: seguimos buscando a un pricipito... creo que es mejor que me lea El Principito y deje de buscar porque, ya se sabe... el que no busca siempre encuentra!!!

miércoles, 17 de junio de 2009

Por aquí anda ... la señorita Iturrialde con...


¡¡¡ Corté las orejas y ... el rabo!!!



(se aceptan alagos... jejejé)

aquí muestro algunas de mis piezas...



con estilo medio libre sobre una imagen super pequeña he plasmado una mujer (¡¡cómo no!!) apoyada en una pared (es un esbozo)




alguien tiene este cuadro enmarcado que, muy probablemente, haya tirado a la basura, cosas de la vida, no? Afortunadamente le saqué una foto. Al maestro Martiño le gustó el resultado.





Alguien, mi antigua pareja, tiene una versión de este esbozo. Es una masturbación en todos los sentidos de la palabra y, realmente, el esbozo está mucho más sujerente que el cuadro final. Como siempre yo... plasmo a las mujeres, ¿por qué será?

miércoles, 8 de abril de 2009

... pero ... quién rayos es Josefina Iturrialde???


El nombre surgió por casualidad (como muchas cosas en esta dichosa y maravillosa vida):


Había leído hace años la novela "El túnel" de Ernesto Sábato y, esta novela en cuestión empieza diciendo el protagonista: "Yo maté a María Iturrialde"


Como María me parecía un nombre demasiado común pensé en uno que no me dijese nada y... Josefina no me dice absolutamente nada.


El blog lo empecé con poemas, inicios de monólogos y con ideas suelas; a principios de 2008 se me dio por incluir historias e imágenes de la abuela más maravillosa del mundo, también hay imágenes de , uno de mis grandes ... y...
¡¡¡Ahora me toca a mí!!!

En el país de las flores...


Vivo, gozo, canto, bailo y... estudio!!!

A nena




Mis padres y mi abuela me siguen llamando "A nena"
...
y éso que ya tengo 27 años!!!

Santa Lucía


¿A santo de qué?


Mis padres me iban a llamar Xorima, la flor del toxo - flor típica gallega- pero la señora Felisa les dijo a mis padres:


- "Como le llaméis Xorima, no os hablo más"

Así quedó Lucía: Luz de día o Lux-Lucis.

Me gusta:


Me gusta reflexionar, una buena conversación con un/una buen/a amigo/a acompañado de un buen café, ir al cine, al teatro, novelas románticas pero lo qué más me gusta es...


Viajar

Aquí estamos...


Los tres hermanos marranos, jugando como solíamos hacer siempre que podíamos.


Soy Thor, el dios del viento y, cómo no jugando a ser alguien diferente, diferente a quién? Ni idea pero sé que lo pasé muy bien!

El señorito Xaime Aneiros (mi hermano mediano marrano) y yo... disfrazados!!!

Warlok al poder


Semana Cultural del colegio Vilas-Alborada.

Aquí estoy - aquí estamos


10 años de nuestra vida compartiéndolo casi todo y ... ahora no tengo ni idea de qué es de vuestra vida: Gonzalo, Patricia, Víctor, Ricardo, Alba, Abel, Iván, Javi, Carlitos, Jorge... etc...


¡¡¡Mira que Santiago es pequeño pero!!! ... ¿tanto?


Un besazo para todos y todas!!!
¿Quién seré de todas personas?

sábado, 4 de abril de 2009

Jelou jou ar yu?

Jelou, aim de japines aaan ai lif in dis jouus



É que eu sou así, o injlés para os de injlaterra.
Eu pinto á miña maneira e, a quen non lle ghuste...
que non mire!!!



Mi nombre es Gris, grisín y estoy akí.


Soy el mejor, no hay duda señor: cariñoso, felino y astuto como un oso. Vivo como un rey en el país de las flores: gatas, comida y bebida.

¿Qué más pedir?

domingo, 25 de enero de 2009

Documento histórico.


Abuela, si Núria no tiene ningún pantalón de flores...


Va... xa me coñeces... co que a mín me gustan as flores...

Documentos Históricos.


My name is Robert


Soy el semental de la Blanquiña y me encanta jugar!!! Pero... bueno... si alguna perrilla(o perrillo) se pone a tiro...yo les doy mucho cariño!!!

En el país de las flores...

Aquí está Roque e Roque son eu.

lunes, 3 de marzo de 2008

Qué feitiña é a nosa felicidade!!!!!




Este libro lévao escribindo a nosa abuela ó longo de toda a súa vida.

Según ela: “Eu fun feliz porque comprendín a vida, grhacias a Dios súpenme ir adaptando –non coma outros.”

A súa nai chamouna coma algo que todos e todas andamos na súa procura.

Eu mesma ségoa buscando (son unha das súas netas)... ás veces non me dou conta da sorte que teño- e que temos- todos os que vivimos ó seu carón.

Ela é así: humilde, traballadora, responsable, pesada(de carácter), faladora, cariñosa, arisca, moi ordenada, festeira...

Ela é ela: non hai outra (ou de momento...)

Vive feliz sen maquillarse, sen ciruxía estética, sen apenas xoias que lucir...

Din que as mellores relacións son as de amor-odio (bueno, o dicían nunha película de esas).

Eu moitas veces a teño odiado, a verdade é que cústame ser sincera pero éche así. Moitas veces teño chorado e teño discutido temas moi actuais con ela.

Sempre quere levar a razón xa que non quere dar nada por feito.

Aberta podería ser o seu apelido, pero ela apelídase Marzoa, din que quedan poucos...

Con esta "publicación" non pretendo darlle a razón de nada nin a ela nin a ninguén, nen sequera facerlle a“pelota” por nada.

Simplemente quero cumplir unha desas promesas que se van facendo de palabra e non de feitos, partindo do dito:


nesta vida hai que ter un fillo, prantar unha árbore e... que non se perda a memoria porque as palabras: lévaas o vento.

Só lle faltaba esto por cumplir. Xa que ela non me quere escribir!!!

E, a verdade ,é que encantaríame que ela mo puidese ler en en alto coma fixo onte co libro do Principito ou fixo tantas veces co xornal rindo a cachón polas noticias que pasan no mundo (outras veces rindo de peniña).

Ogallá mo sigas lendo así de ben!!! Sei que non me queres nada.

Sei que nesta vida o único importante é traballar

O único que non sei é se che gustará este agasallo tantas veces prometido e tampoucas veces escrito.

NINGUÉN ABRAZA COMA TI GHUAPAAA!!!

“Tócate los huevos!!!”

Entrevista coa nosa Felicidade


XORIMA:Que lle contarías ó teu bisneto/a??


ELA:Qué che vou dicir, qué ten que ver. Terei que aprender a falarlle, tamén terá que aprender a falar primeiro él. Geremías de Pilatos, geremías é nombre... chamaríao retrasao por vir tarde... que sea un pouco máis ordenada, calcetíns por aquí que non os pós.

Vou quentar o leite para tomar.


XORIMA:Onde empezáches a traballar??


ELA: Na ponte, na casa dos pertegheiro nas leiras, co ghando a poñer patacas, seghalo millo... eu que sei.

Son cousas que non me acordo. (aghora que me acordo hoxe é domingo... ) Se había baile, ó pouco tempo fun ó pueblo a traballar... pa casa dos pais do médico Don Francisco,Doña Eulogia, Doña Paula,


XORIMA:Qué facías alí??


ELA:Había que facer as camas, planchar, limpar a louza da cociña. Ata as catro da mañán, os estudiantes iban pa a cama.


XORIMA: Viñas ti sola?


ELA:Vivía alí con eles. Estiven alí tres anos. Salín de alí pa casarme.


XORIMA:O Abuelo: Era bo de todo, guapo??


ELA:Era como lle cadraba (malacona que o pariu ó hervidor). Se non fora traballador non cheghaba onde está.

Boa persoa. 24 anos cando casei, e él 21. o 18 de Xullo, no ano 48, xa pasamos os 50.


XORIMA: O botas de menos??


ELA:Qué fagho se o boto de menos aínda que falte? Non fagho nada.