domingo, 25 de enero de 2009

En el país de las flores...

Aquí está Roque e Roque son eu.

lunes, 3 de marzo de 2008

Qué feitiña é a nosa felicidade!!!!!




Este libro lévao escribindo a nosa abuela ó longo de toda a súa vida.

Según ela: “Eu fun feliz porque comprendín a vida, grhacias a Dios súpenme ir adaptando –non coma outros.”

A súa nai chamouna coma algo que todos e todas andamos na súa procura.

Eu mesma ségoa buscando (son unha das súas netas)... ás veces non me dou conta da sorte que teño- e que temos- todos os que vivimos ó seu carón.

Ela é así: humilde, traballadora, responsable, pesada(de carácter), faladora, cariñosa, arisca, moi ordenada, festeira...

Ela é ela: non hai outra (ou de momento...)

Vive feliz sen maquillarse, sen ciruxía estética, sen apenas xoias que lucir...

Din que as mellores relacións son as de amor-odio (bueno, o dicían nunha película de esas).

Eu moitas veces a teño odiado, a verdade é que cústame ser sincera pero éche así. Moitas veces teño chorado e teño discutido temas moi actuais con ela.

Sempre quere levar a razón xa que non quere dar nada por feito.

Aberta podería ser o seu apelido, pero ela apelídase Marzoa, din que quedan poucos...

Con esta "publicación" non pretendo darlle a razón de nada nin a ela nin a ninguén, nen sequera facerlle a“pelota” por nada.

Simplemente quero cumplir unha desas promesas que se van facendo de palabra e non de feitos, partindo do dito:


nesta vida hai que ter un fillo, prantar unha árbore e... que non se perda a memoria porque as palabras: lévaas o vento.

Só lle faltaba esto por cumplir. Xa que ela non me quere escribir!!!

E, a verdade ,é que encantaríame que ela mo puidese ler en en alto coma fixo onte co libro do Principito ou fixo tantas veces co xornal rindo a cachón polas noticias que pasan no mundo (outras veces rindo de peniña).

Ogallá mo sigas lendo así de ben!!! Sei que non me queres nada.

Sei que nesta vida o único importante é traballar

O único que non sei é se che gustará este agasallo tantas veces prometido e tampoucas veces escrito.

NINGUÉN ABRAZA COMA TI GHUAPAAA!!!

“Tócate los huevos!!!”

Entrevista coa nosa Felicidade


XORIMA:Que lle contarías ó teu bisneto/a??


ELA:Qué che vou dicir, qué ten que ver. Terei que aprender a falarlle, tamén terá que aprender a falar primeiro él. Geremías de Pilatos, geremías é nombre... chamaríao retrasao por vir tarde... que sea un pouco máis ordenada, calcetíns por aquí que non os pós.

Vou quentar o leite para tomar.


XORIMA:Onde empezáches a traballar??


ELA: Na ponte, na casa dos pertegheiro nas leiras, co ghando a poñer patacas, seghalo millo... eu que sei.

Son cousas que non me acordo. (aghora que me acordo hoxe é domingo... ) Se había baile, ó pouco tempo fun ó pueblo a traballar... pa casa dos pais do médico Don Francisco,Doña Eulogia, Doña Paula,


XORIMA:Qué facías alí??


ELA:Había que facer as camas, planchar, limpar a louza da cociña. Ata as catro da mañán, os estudiantes iban pa a cama.


XORIMA: Viñas ti sola?


ELA:Vivía alí con eles. Estiven alí tres anos. Salín de alí pa casarme.


XORIMA:O Abuelo: Era bo de todo, guapo??


ELA:Era como lle cadraba (malacona que o pariu ó hervidor). Se non fora traballador non cheghaba onde está.

Boa persoa. 24 anos cando casei, e él 21. o 18 de Xullo, no ano 48, xa pasamos os 50.


XORIMA: O botas de menos??


ELA:Qué fagho se o boto de menos aínda que falte? Non fagho nada.

jueves, 10 de enero de 2008

Mis debilidades




Un árbol.
Un gato.
La Feli-cidad.

seguid leyendo porque hay muchas sorpresas.

amo con toda el alma y con el corazón en un puño a quienes me cuidan y me quieren de verdad.

espero que te recuperes y que me ames tanto o más como siempre...

bsazos a tod@

porque Josefina Iturrialde vuelve a... crear!!!

Cousas de Manuel Aneiros, en Arnois.

Todo el mundo esconde un secreto. el secreto de mi padre: Don Manolito el ferrolano compostelano es éste.

de nada papá!!

(nadie sabe donde queda éste secreto... creo)

bsos!!

Madre del corazón. Milagros Vázquez Marzoa

Ella sabe lo que es la vida, ha visto morir a muchísisima gente: es enfermera. Está casada con Manolito, el ferrolano, y le gusta jugar a ... los chinos! Es la mejor madre que he podido tener. No la elegí pero es la mejor. Me ha parido y me salvó la vida en un par de ocasiones.

Mamá: ¡Te debo la vida!!

sigue jugando... y siendo la mejor!!



toma su café hecho de pota (madre), mira el periódico, visita a los animales, trabaja, quiere a su marido, cuida de nuestra abuela y se preocupa por sus amados hijos, habla, charla, viaja, vive y deja vivir.

muchísisisissimas gracias mamá!!

y no fumemos tanto!!!

O meu irmán maior (mi hermano mayor)

Piloñón Piloñón... tés que madurar e viaxar un pouco máis ti só (sen sentirte só). deixa o que ti xa sabes e sé feliz coidándote e coidando dos nosos nenos (os nosos pais e a súper abuela).

ánimo co curro e que todo che vaia ben!!

e axuda máis na casa!!! pensa que son os únicos pais que temos e a única avoa que coñecimos.

bicos e a currar!!


... y kyá. ¿Soy violenta? de cando en vez...


Kyaaaa kyaaaa kyaaaa





El kiiiiiiiimooooonoooooo!!!!! Kya!!!!






A sus órdenes...

Juapa!!!

quéroche con locura
a miña verza crúa!!

pero amo a outra persoa e aínda descoñezo o seu nome

éche así:

"¿E que fan dúas mulleres na cama?"

"Abuela, si tú supieses..."

bicos!!

ELA...


amores que matan...
tetas que tocar...
ella me toca las tetas
mientras nos reimos a carcajadas
éche así
éche o que hai
é a miña nena
nena de 84 años!!!
¿chegará aos 100??
xa se verá...

bicos a todos de parte de ela, a miña nena, a miña Felisidade.

A Señora Felicidade...


- "Nena... traballa!!, que hai que traballare para vivire e para ser feliz"

- "Valeeee..."

- "Eu traballei toda a miña vida e sigo traballando. Primeiro traballei con Doña Eulogia e co médico Dr.Zúñiga. De alí fun para outra casa. Casei co teu abó (O'Tangueiro) e non paro. O día que pare: morro"

- "Valeeee..."

- "Traballando me lo cuentas... La vida pasa felizmente si hay amor... a parte de éso gracias a dios..."

Bicos ghuapa!! a felicidade da miña vida eres ti abueliña do meu corazón. agora atopei a alguien da miña vida, o seu nome no é importante e...

dedicado a tódol@s traballadores.

Se llama Felicidad...


y hace HONOR a su especial nombre.

moitísisisimas gracias abueliña do meu corazón. NUNCA te poderei esquencer (olvidar).

bicos!

martes, 1 de enero de 2008

es una catástrofe mundial...


el hecho de no poder obligar a que nos amen


dijo el cura: A-MEN


y el resto dijo gracias


Núria te amo con toda el alma


Gracias por apoyarme y quererme con toda el alma.
Lucía Aneiros Vázquez

así es la vida

así es la vida
como un río
como cada vez que te veo sonreir

así es la vida
como un devenir

así es la vida
una planta
una flor
un amor

así es la vida
como una coliflor

así es la vida
a veces una continua huida
a veces una buena corrida

qué le vamos a hacer
si te amo desde el fondo del corazón
mi bella coliflor.

a tuchi tuchi tuchi...

jueves, 31 de mayo de 2007

... miradas

Miradas, palabras y más detalles... soy lesbiana y tengo pareja. En medio de Barcelona hay miradas que molestan y miradas que matan. Desde mi corazón no tengo palabras, sólo siento rabia. ¡Estamos hartas! ¡Hasta los ovarios! Soy de una tierra lejana. Mi ingenuidad me había llevado a pensar que en esta ciudad nada podía pasar. ¡Harta!

Barcelona cosmopolita-Barcel0na "homofobita"

¡Harta! Ella y yo. Yo y ella (mi pareja)

¡Hartas! Nos han mirado con morbo y lascivia, no sé si con envidia o con simple curiosidad.
¡Hartas! En mi tierra lejana casi nadie nos cree: ¿En Barcelona tienen curiosidad? ¡Joer! (ell@s piensan)

Nosotras no pensamos, simplemente nuestro amor mostramos.
Nosotras no pensamos, simplemente nos amamos.

¡Hartas!

EN TIEMPOS DE DEMOCRACIA
DOS MUJERES LEVANTAN
LAS ENVIDIAS Y LAS MIRADAS.
¡ESTAMOS HARTAS!
F

domingo, 20 de mayo de 2007

CELOS


Celos siento del viento

celos siento de tu cabello

celos siento de tu atuendo

celos siento de tu aliento

celos siento de tu sangre

celos siento de tus párpados


celos siento porque ahora no te tengo

celos siento porque, con el tiempo,

sé que te amo y te quiero


celos siento porque estoy a tiempo

de decirte que te quiero

más que a mi vida y a mi tiempo


gracias por existir

mi belleza eterna y perpétua

negros, chinos, pakistaníes


Sarah Kane: in memoriam

Negros, chinos, pakistaníes.,, Los hay de todos los colores y razas: turcos, marroquíes, sudamericanos... ¿es que no pueden volver a su país? ¡que aprendan nuestro idioma y se dejen de tonterías! ¡Viva Hitler! ¡Viva Mussolini! ¡Viva España! ¿Por qué vienen? ¿a qué vienen? Vienen a tocarnos los cojones, nada más que para eso: gitanos, rusos, magrebíes, rumanos, germanos, griegos y musulmanes. ¡Basura y más que basura! Vienen a robarnos el trabajo, vienen a robarnos y a atracarnos. ¡Basura! Las calles huelen a ellos: mierda putrefacta y asquerosa.

Yo soy de aquí. Soy español de pura raza. Soy del Real Madrid. Voy al fútbol siempre y siempre insulto a quien no es de aquí. Roberto Carlos o Diadrá son una excepción: juegan en mi equipo y en mi ciudad. Ronaldo era un maricón y se fue a Italia. ¡Que se jodan los italianos! Bekchan es un maldito gigoló.

Yo soy de una raza superior: raza española y orgulloso de serlo.

sábado, 19 de mayo de 2007

Javi y Yo


Me he enamorado de mi gato Javier. Yo le llamo Javí (por eso de la confianza). Él es amarillo, medio pelirrojo. Me enamoré a primera vista. Mi familia piensa que nos tenemos cariño. Yo lo amo. Le doy por el culo con un preservativo con el dedo corazón. Él gime y yo me pongo cachondo. Lo normal es que se quede afónico. Gime muy alto. Luego pongo paté en mi polla y él me la chupa. Le encanta. Me encanta el tacto de su lengua en mi polla. ¡Es acojonante! Hay gente que no se sorprende de nuestro amor. Normalmente lo visto de camuflaje y lo llevo con una cadena de brillantes. La gente que se sorprende es poca. En el barrio ya conocen nuestro amor, nos llaman: “Los eternos enamorados”. En casa vive como un rey: nos duchamos juntos, comemos juntos, le leo poemas de amor (dedicados a él –obvia decirlo-) y me hace ser muy feliz. También dormimos la siesta y hacemos mimitos. Cada vez que me ve ronronea sin cesar y el sexo con él no tiene nombre, es maravilloso.

Lo que ocurre ahora es que tenemos un problema: no podemos tener descendencia. Yo estoy deseando ser padre pero él no quiere. Me quiere para él sólo. No sé lo que hacer. Le noto en la mirada que no quiere tener